Depresja starcza – jak rozpoznać?

Zadanie rozpoznania i zdiagnozowaina depresji starczej jest zadaniem bardzo trudnym. Po pierwsze depresja starcza wymaga właściwego podejścia diagnostycznego – pogłębionego wywiadu i obserwacji. Po drugie – objawy depresji starczej łatwo jest pomylić z normalnymi objawami starzenia się, co w wielu przypadkach przyczynia się do pogłębienia choroby i kończy skierowaniem chorego do specjalistycznej placówki opiekuńczej. Do kanonicznych objawów depresji starczej zalicza się przede wszystkim: spowolnienie ruchowe, problemy ze snem, długotrwałe odczuwanie niepokoju, podwyższoną drażliwość, zaburzenia łaknienia, spowolnienie ruchowe, apatię zarówno fizyczną, jak i społeczną, która w praktyce oznacza całkowite wycofanie się z kontaktów towarzyskich, przewlekłe, długotrwałe przygnębienie. Nadmienić przy tym należy, że depresji starczej bardzo często towarzyszą różnego rodzaju urojenia, które objawiają się całkowitym brakiem aktywności, lub wręcz przeciwnie – hiperaktywnością. W niektórych przypadkach, tak jak, na przykład, przy zespole Cotard’a – chory jest przekonany o tym, że świat zewnętrzny nie istnieje. Ludzie starzy nie mają sily i energii, aby walczyć, a depresja jest tragiczną chorobą, dlatego powinniśmy być szczególnie uważni i reagować w niepokojących sytuacjach.